27 czerwca 1935 prezydent RP nadał mu stopień majora z dniem 1 stycznia 1935 i 20. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W październiku tego roku został przesunięty na stanowisko szefa sztabu 24 DP. Od 10 grudnia 1938 do 30 sierpnia 1939 odbył staż liniowy w 3 pp Leg. na stanowisku dowódcy II baonu.

31 sierpnia 1939 zgodnie z posiadaną kartą mob. stawił się w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie, gdzie został przydzielony do II części Kwatery Głównej Armii „Karpaty”, mobilizowanej pod zaszyfrowaną nazwą „Komenda Rejonu Etapowego typ II nr 19”. 4 września 1939 przyjechał ze Lwowa do Rzeszowa, gdzie znajdowała się I część KG Armii i został wyznaczony na stanowisko oficera Oddziału IV Sztabu, odpowiedzialnego za zaopatrywanie armii w żywność i amunicję oraz ewakuację jeńców i materiałów. 18 września w Kutach przekroczył granicę polsko-rumuńską. Od 20 września do 6 listopada 1939 był internowany na terytorium Królestwa Rumunii w obozie Călimănești. Po ucieczce przedostał się do Francji, gdzie został przyjęty do Wojska Polskiego. 9 listopada został dowódcą Ośrodka Wyszkolenia Oficerów, a potem szefem sztabu 1 pułku grenadierów. Z dniem 1 kwietnia 1940 awansował na podpułkownika.