W średniowiecznej Europie podwaliny pod przymusowe oznakowanie Żydów położył IV sobór laterański w 1215 roku. Przyjęto wówczas kanon 68, który zobowiązywał Żydów oraz muzułmanów obojga płci, zamieszkujących w krajach chrześcijańskich, do noszenia stroju odróżniającego ich od chrześcijan. Celem kanonu było ograniczenie kontaktów społecznych między chrześcijanami a niechrześcijanami, w tym zwłaszcza kontaktów intymnych.
Kanon nie zawierał szczegółowych wytycznych dotyczących odzieży, która miała wyróżniać Żydów, dlatego w państwach europejskich przyjmowano różne rozwiązania. Rzadko wykorzystywano w tym celu symbol gwiazdy Dawida. W Europie rozpowszechniła się natomiast praktyka – być może zapożyczona ze świata muzułmańskiego – stosowania koloru żółtego do znakowania Żydów. Począwszy od XIII wieku barwa ta zaczęła w kulturze europejskiej symbolizować fałsz, kłamstwo, zazdrość i pożądanie. Uznawano ją za atrybut ludzi z marginesu społecznego, a także heretyków i innowierców. Symbolizowała również chorobę, m.in. do XX wieku statki, na których wybuchła epidemia, były zobowiązane wywieszać flagę kolorze żółtym.