W Anglii król Henryk III w 1217 roku nakazał Żydom noszenie specjalnej naszywki na przedniej stronie szaty wierzchniej. Jego następca, Edward I Długonogi, doprecyzował ten dekret w 1275 roku. Nakazał wówczas, aby Żydzi powyżej siódmego roku życia nosili znak na szacie wierzchniej, na wysokości lewej piersi, wykonany z żółtej tafty, o długości sześciu i szerokości trzech palców. W Anglii przyjęło się również nadawać tym znakom kształt tablic Dekalogu.
We Francji począwszy od XIII wieku Żydzi zobowiązani byli nosić naszywkę w formie czerwonego lub żółtego koła, wykonaną z filcu, przyszytą do przedniej i tylnej części odzieży wierzchniej. W Hiszpanii oraz w państwach włoskich znak miał zwykle barwę żółtą, choć obowiązek jego noszenia egzekwowano stosunkowo sporadycznie.
W XIII-wiecznych państwach niemieckich Żydom nakazywano noszenie (, „żydowska czapka”). Na początku XVI wieku praktyka ta zaczęła zanikać, a równocześnie Żydów zaczęto oznaczać za pomocą żółtych znaków. Na obszarze Świętego Cesarstwa Rzymskiego upowszechniło się w szczególności oznaczanie żydowskich mężczyzn za pomocą , noszonych na ubraniu (, „żółty pierścień”), podczas gdy żydowskie kobiety były niekiedy zobowiązywane do noszenia niebieskich pasów lub wstęg na chustach bądź welonach.