Zarządzenie w sprawie oznakowania Żydów wydał również gubernator dystryktu krakowskiego Otto Wächter.
Wraz z umacnianiem się władzy okupacyjnej zarządzenia dotyczące znakowania Żydów przybrały bardziej ujednolicony i odgórny charakter. 23 listopada 1939 roku generalny gubernator Hans Frank wydał rozporządzenie, które nakazywało Żydom powyżej 10. roku życia, zamieszkującym w Generalnym Gubernatorstwie, aby od 1 grudnia tegoż roku nosili na prawym ramieniu białą opaskę o szerokości co najmniej 10 cm z gwiazdą Dawida w kolorze niebieskim. Obowiązek ten obejmował również Żydów zasymilowanych i konwertytów. Opaski sporządzone według wzoru przewidzianego w rozporządzeniu Franka zastąpiły oznaczenia stosowane dotychczas na poziomie lokalnym.
Podobne rozporządzenia wydano na ziemiach polskich wcielonych do Rzeszy. Już 14 listopada 1939 roku prezydent rejencji kaliskiej Friedrich Uebelhoer wprowadził w Łodzi i innych miastach rejencji obowiązek noszenia przez wszystkich Żydów – bez względu na wiek i płeć – opaski na prawym ramieniu w „kolorze żydowsko-żółtym” () o szerokości 10 cm. Dwa tygodnie później namiestnik Rzeszy i gauleiter NSDAP Arthur Greiser ujednolicił jednak przepisy w całym Kraju Warty, zarządzając, aby Żydzi nosili na prawej piersi oraz na plecach żółtą gwiazdę o wysokości 10 cm.