Tak spreparowane i ostudzone nadziewa się na cienkie patyczki, najczęściej wykonane z bambusa. Na końcu smaży się je lub piecze na grillu. Cały proces najczęściej odbywa się na świeżym powietrzu i trwa do momentu, w którym jelita przybiorą kolor brązowy. Gotowy do spożycia isaw z reguły macza się w occie lub w sukang pinakurat, occie z dodatkiem rozmaitych przypraw.
Spożycie Isaw stanowi integralną część filipińskiej kultury. Uznaje się go za wyraz zaradności i kreatywności mieszkańców archipelagu. Często wykorzystywany jest jako przekąska lub przystawka, podawana zwłaszcza do piwa oraz innych napojów alkoholowych. Spożywany bywa także jako danie główne, w takim charakterze z dodatkiem gotowanego na parze białego ryżu. Nierzadko znajduje się w menu niewielkich i opartych na lokalnej kuchni restauracji, tak zwanych carinderias. Z uwagi na swe walory smakowe oraz niską cenę cieszy się znaczną popularnością. Towarzyszy obchodom świąt, również tym o regionalnym zabarwieniu. Można go nabyć na przykład podczas cebuańskiego Sinuloga. Ze względu na swój specyficzny kształt określany bywa jako IUD, co ma stanowić nawiązanie do anglojęzycznej nazwy wkładki wewnątrzmacicznej. Pod względem udziału w rynku żywności ulicznej na Filipinach ustępuje jedynie balutowi.