18 sierpnia 1916 został mianowany chorążym ze starszeństwem z 1 lipca 1916. 7 kwietnia 1917 był wymieniony we wniosku do odznaczenia austriackim Krzyżem Wojskowym Karola. Po kryzysie przysięgowym (lipiec 1917) kontynuował służbę w 3 pułku piechoty, w składzie Polskiego Korpusu Posiłkowego. 1 listopada 1917 został awansowany na podporucznika piechoty. Po bitwie pod Rarańczą (15/16 lutego 1918) był poszukiwany przez I Ekspozyturę sądu c. k. 7 Komendy Generalnej jako dezerter. Dołączył do II Korpusu Polskiego w Rosji i 11 maja 1918 wziął udział w bitwie pod Kaniowem. Po bitwie dostał się do niewoli niemieckiej, z której 29 czerwca 1918 uciekł przebrany w niemiecki mundur.
31 października 1918 został przyjęty do tworzącego się Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podporucznikaDz. Rozp. Komisji Wojskowej Nr 2 z 1 listopada 1918, poz. 21.. W czasie wojny z bolszewikami pełnił służbę w 1 pułku piechoty Legionów. 19 sierpnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich.