27 maja 1919, po ukończeniu szkoły, został mianowany sierżantem-aspirantem oficerskim i wyznaczony na stanowisko adiutanta I batalionu 4 pułku strzelców wielkopolskich, późniejszego 58 pułku piechoty. W czerwcu 1919 wyjechał z pułkiem na front lietwsko-białoruski. Został ranny pod Rohaczowem. 6 czerwca 1920, po ukończeniu przeszkolenia w Wielkopolskiej Szkole Podchorążych Piechoty w Bydgoszczy został mianowany podchorążym i wcielony do batalionu zapasowego 58 pp na stanowisko instruktora kursów podoficerskich.
10 listopada 1921, po zwolnieniu z wojska, zamieszkał w Poznaniu przy ul. Bukowskiej 32 i kontynuował studia. W następnych latach studiował w Wilnie i we Lwowie. W 1929 uzyskał dyplom inżyniera na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. W lutym 1930 wrócił do Poznania i został zatrudniony Państwowej Szkole Sztuk Zdobniczych i Przemysłu Artystycznego. Wykładał w niej projektowanie architektury wnętrz. Równocześnia (od listopada 1931) pracował w Pracowni Urbanistycznej Wydziału Rozbudowy miasta Poznania. Był członkiem Stowarzyszenia Architektów Polskich, w którym pełnił funkcję sekretarza Zarządu Oddziału Poznań.