artykule na ten temat wskazywał, że w ciągu swej pięćdziesięcioletniej kariery wielokrotnie proszono go o tłumaczenie diagnoz nowych gatunków na łacinę – prawie zawsze dostarczony przez autora nowego taksonu opis w języku angielskim był niewystarczająco dokładny z powodu nieprecyzyjnej terminologii, więc odpowiednie cechy Stearn musiał sprawdzać na okazach zielnikowych. Jego zdaniem „staranność wymagana do sporządzenia opisu po łacinie często sama w sobie stanowi pomoc (...) akt tłumaczenia ujawnia niejednoznaczności i zmusza autora do jasnego zrozumienia, co oznacza oryginał”. Stearn zwracał uwagę, że liczba danych zawartych w dziewiętnastowiecznych publikacjach botanicznych (w których używano przede wszystkim języka łacińskiego) jest tak duża, że niemożność korzystania z nich z powodu nieznajomości języka powoduje upośledzenie pracy badawczej. Wskazywał także, że jeżeli łacina przestałaby być jedynym językiem, w którym można ważnie opublikować diagnozę, nie ma merytorycznego powodu, by uprzywilejować jakikolwiek konkretny język nowożytny (na przykład angielski). Łacina ma wreszcie – w odróżnieniu od języków nowożytnych – zaletę neutralności politycznej.