Powstały w ten sposób okręt odpowiadał wielkością dużym lotniskowcom okresu II wojny światowej. Dzięki skoczni startowej, teoretycznie z okrętu mogłyby operować samoloty bojowe pionowego lub skróconego startu i lądowania (V/STOL lub STOL), których Iran nie posiadał.
Opis thumb|Widok na pokład lotniczy podczas przyjęcia do służby thumb|Pokład w kierunku nadbudówki Długość okrętu wynosi około 240,2 m, szerokość kadłuba 32,2 m, a maksymalna 50 m. Wyporność szacowana była na ok. 41 000 ton do 42 000 ton. W trakcie przebudowy okręt otrzymał skośny pokład lotniczy, wystający na lewą burtę, oraz skocznię na dziobie, upodabniające okręt do lekkich lotniskowców systemu STOBAR. Rampa typu ski-jump (skocznia) na dziobie, służąca do wspomagania startu, ma długość 32 m i nachylenie ok. 18°. Konieczność ominięcia klasycznej nadbudówki statku zajmującej całą szerokość kadłuba i umieszczonej na rufie spowodowała, że pokład do lądowania, będący zarazem pokładem startowym, skierowany jest nietypowo w prawo, pod kątem ok. 10°, od sponsonu dobudowanego na lewej burcie w kierunku dziobu. Pokład lotniczy ma długość podawaną na 180 m. Nie zdecydowano się na przebudowę i odsunięcie nadbudówki, wymagającą dużych modyfikacji i naruszającą stateczność jednostki.