Osiągnięcia z zakresu inżynierii biomedycznej W 1973 roku Kazimierz Bącal rozpoczął współpracę z doktorem Lechem Wieruszem ze Szpitala Ortopedycznego w Świebodzinie (dziś Lubuskie Centrum Ortopedii im. Dr. Lecha Wierusza). Wieruszowi zależało na odtworzeniu konstrukcji , produkowanego w USA. Wysoka cena amerykańskich dystraktorów uniemożliwiała ich zakup szpitalom w Polsce. Stosując metodę powierzchniowego utwardzania, z dodatkiem tytanu do stopu, Kazimierz Bącal uzyskał dystraktor o wytrzymałości, oraz biologicznej zgodności, zbliżonej do oryginału – co następnie potwierdził . Produkcja dystraktorów Harringtona prowadzona była za zgodą samego autora.
Wierusz z Bącalem dodatkowo udoskonalili sposób mocowania haków na pręcie dystrakcyjnym. Opracowany system został opatentowany pod nazwą B-W (Bącal-Wierusz) wraz z instrumentarium do jego zakładania. System B-W stał się standardem leczenia skolioz w Świebodzinie, a następnie był produkowany dla pozostałych ośrodków operujących skoliozy w Polsce, a także za granicą. Aby sprostać tym zapotrzebowaniom, Kazimierz Bącal stworzył na uczelni 22-osobowy zespół badawczo-konstrukcyjny, który w kolejnych latach skonstruował także wiele innych implantów i urządzeń chirurgicznych służących do leczenia zarówno skrzywień i urazów kręgosłupa, jak również schorzeń całego narządu ruchu.