Poszukiwania Franklina

Po powrocie do Anglii w 1844 roku, John Franklin otrzymał dowództwo wyprawy, mającej przepłynąć Przejście Północno-Zachodnie wzdłuż północnych wybrzeży Ameryki Północnej. W maju 1845 roku dwa specjalnie przygotowane okręty HMS „Erebus” i HMS „Terror” wyruszyły na północ Kanady, wyposażone w zapasy na trzy lata, po czym zaginęły bez śladu.

Jane Franklin odegrała naczelną rolę w zmobilizowaniu wiktoriańskiej opinii publicznej i Admiralicji brytyjskiej do organizacji szeregu wypraw poszukiwawczych. Pomiędzy 1850 a rokiem 1857 wyposażyła pięć statków, głównie lub całkowicie z własnych środków. Zorganizowała też wsparcie innych sponsorów, również z zagranicy. Poprzez kontakty z czołowymi badaczami Arktyki sama stała się znawczynią jej geografii. Studiując rozkazy Franklina i znając jego poczucie obowiązku, potrafiła w ogólnym zarysie poprawnie wydedukować trasę obraną przez wyprawę. W 1850 kilka wypraw poszukiwawczych dotarło do wyspy Beechey, odnajdując pierwszy zimowy obóz Franklina;