17 stycznia 1991 roku siły USA i koalicji rozpoczęły Operację Pustynna Burza szeroko zakrojoną kampanią powietrznej izolacji teatru działań, która przygotowała grunt pod lądowe natarcie koalicji. Główny cel koalicji, wyzwolenie Kuwejtu, osiągnięto 27 lutego, a następnego ranka ogłoszono zawieszenie broni, zaledwie sto godzin po rozpoczęciu kampanii lądowej.
Zakończenie formalnych działań zbrojnych nie oznaczało końca problemów z Irakiem. , wdrożona w celu udzielania pomocy humanitarnej Kurdom i egzekwowania irackiej „strefy zakazu lotów” na północ od 36. równoleżnika, rozpoczęła się w kwietniu 1991 roku. W sierpniu 1992 roku rozpoczęto w odpowiedzi na niestosowanie się Saddama do rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 688, potępiającej brutalne represje wobec irackiej ludności cywilnej w południowo-wschodnim Iraku. Pod dowództwem Joint Task Force Southwest Asia siły koalicji egzekwowały w tej operacji strefę zakazu lotów na południe od 32. równoleżnika. W styczniu 1997 roku zastąpiła Provide Comfort, koncentrując się na egzekwowaniu północnej strefy zakazu lotów. Przez całą dekadę CENTCOM prowadził szereg operacji – Vigilant Warrior, , , Desert Thunder (I i II) oraz Desert Fox – aby skłonić Saddama do większego podporządkowania się żądaniom USA.