Oprócz sławnej „dysonansowej” harmonii w tym wstępnym epizodzie mamy też do czynienia z godnym uwagi kontrapunktycznym sposobem prowadzenia głosów, „przez dłuższy czas na tle wyraziście podkreślonego basu w wiolonczeli”. W ten sposób Adagio prowadzi słuchacza po mrocznym harmonicznym labiryncie, zaskakując praktycznie z każdą kolejną nutą. Klasycznym rozwiązaniem po tak intensywnym wstępie byłaby fuga, która utrzymywałaby osiągnięte już intelektualne wyżyny, jednocześnie oferując strukturę ustabilizowaną przez muzyczną geometrię. Jednak pierwszy temat Allegra „brzmi niezmiernie prosto i pięknie” w najlżejszym C-dur jakie tylko można sobie wyobrazić. Co więcej, tekstura na początku Allegra rozciąga się jedynie na trzy pierwsze linie, z wiolonczelą milczącą aż do zaprezentowania tematu. „Efekt jest zdumiewający: jakbyś po omacku znalazł drogę wyjścia z mrocznego tunelu i wyszedł nie tylko na słońce, ale na słoneczny plac zabaw zapełniony dziećmi bawiącymi się w letni poranek”.