Prostota pierwszego tematu Allegra pozwala Mozartowi na zademonstrowanie szczególnej ilości jego przekształceń w dalszym przebiegu tej części. Drugi temat, również powierzony pierwszym skrzypcom, rozpoczyna się od energicznego akordu na dominancie, po czym stopniowo staje się coraz bardziej śpiewny. Trzecia melodia, w tonacji D-dur, „ma wdzięk wiedeńskiego tańca w płynnym rytmie triolowym”. W bogatym harmonicznie przetworzeniu podstawą jest początkowy temat Allegra, które kończy się w pogodnym nastroju. Jednocześnie uporczywie powtarzany przez wiolonczelę dźwięk c przypomina pierwsze takty utworu.
II. Andante cantabile thumb|Początek drugiej części Andante (w tonacji F-dur) należy do najbardziej ujmujących wolnych części w muzyce Mozarta. Delikatnie pulsujące figury i postępująca naprzód melodyczna ornamentacja przydają intensywności uroczej kantylenie, ale Mozart „używa ich z taką subtelnością, że rzadko jesteśmy świadomi czegokolwiek innego niż spowijającego całość ducha łaskawego, nieco nostalgicznego spokoju”. Po wariacyjnym powtórzeniu początku dochodzi do dramatycznej kulminacji. Powracający czterodźwiękowy motyw (jeszcze bardziej chromatyczny niż pierwszy fragment) oraz temat modulujący do f-moll potęgują i pogłębiają napięcie. Na zakończenie za sprawą czterodźwiękowego motywu powraca śpiewność.