III. Menuet: Allegro thumb|Początek trzeciej części Menuet jest równie „dysonansowy”, jak wstępne Adagio, i „przypisanej mu przy kluczu tonacji C-Dur próżno byłoby szukać w większości przebiegu”. Dużo w nim kontrastów głośności oraz krótkich epizodów polifonicznych, czego rezultatem jest zatarcie cech tanecznych. Jego nastrój jest szorstki i dobroduszny, z przemieszczonymi akcentami nadającymi końcówce głównej melodii charakter jowialnego żartu. Z menuetem kontrastuje przeniknięte niepokojem trio w tonacji c-moll, z tematem opartym na rozłożonym trójdźwięku tonicznym w rozległej skali, przy czym frazy są tutaj kształtowane z dużym rozmachem.
IV. Allegro molto thumb|Początek czwartej części Ostatnia część jest bogata w melodie w stopniu niezwykłym nawet dla Mozarta, chociaż ostatecznie są one ujęte w klasycznej formie sonaty. Początek ma charakter finezyjnego divertimenta, które stanowi podstawę krótkiego, ale bardzo efektownego przetworzenia tradycyjnie rozpoczynającego się w c-moll, „po czym w sposób niesłychanie nowatorski harmonicznie przechodzącego przez ponad połowę koła kwintowego najbardziej nieoczekiwanymi połączeniami (c-moll, Es-dur, f-moll, g-moll, e-moll, h-moll, fis-moll, cis-moll, gis-moll, dis-moll, H-dur, E-dur, e-moll, C-dur)”.