Drugi temat, chociaż sprawia wrażenie kontrapunktycznego, jak na Mozarta jest w gruncie rzeczy bardzo homofoniczny, a po chwili wręcz koncertujący. Liryczny temat końcowy w tonacji Es-dur, o intensywnie wyróżniającej się melodii zdwajanej oktawami przez skrzypce, w repryzie pojawia się także w postaci „kanonicznego dialogu między skrzypcami i wiolonczelą, rozpiętego w skali ponad trzech oktaw”. Finał obfituje więc w kontrasty wynikające z sąsiedztwa tak różnorodnych epizodów.
Recepcja thumb|Strona tytułowa pierwszego wydania kwartetów „Haydnowskich” przez Artarię Pomimo pochwał ze strony Haydna i generalnie ciepłego przyjęcia kwartety „Haydnowskie” stały się również przedmiotem kontrowersji, w czym dużą rolę odegrała nowatorska harmonia wstępnego Adagia ostatniego kwartetu. To dzięki niej z biegiem czasu stał się on znany jako „Dysonansowy”. W pierwszej obszernej recenzji kwartetów, która ukazała się 23 kwietnia 1787 we wpływowym Magazin der Musik , krytyk zaznaczał, że Mozart: „mierzy zbyt wysoko w swoich przemyślnych i naprawdę pięknych nowych kompozycjach, z zamiarem zostania nowym stwórcą, podczas gdy trzeba powiedzieć, iż uczucie i serce mają z tego niewiele;