Znaczenie UGV wzrosło po pełnoskalowej rosyjskiej inwazji na Ukrainę oraz gwałtownym wzroście użycia bezzałogowych statków powietrznych. 29 marca 2024, w trakcie walk koło Berdyczi, rosyjskie siły miały użyć uzbrojonych w AGS-17 UGV do bezpośredniego natarcia na pozycje przeciwnika; wydarzenie to opisywano jako pierwsze odnotowane użycie UGV do bezpośredniego szturmu na linii frontu. W lipcu 2025 3. Samodzielna Brygada Szturmowa podała, że podczas operacji w obwodzie charkowskim rosyjscy żołnierze poddali się po ataku prowadzonym wyłącznie przez drony powietrzne i naziemne, co brygada określiła jako precedens tego rodzaju. 22 grudnia 2025 ta sama formacja informowała, że ukraiński UGV Droid TW 12.7 uzbrojony w karabin maszynowy kalibru .50 utrzymywał pozycję przez 45 dni, będąc sterowany zdalnie lub z wykorzystaniem funkcji AI, bez bezpośredniego wsparcia piechoty.
Konstrukcja UGV zazwyczaj obejmują: platformę pojazdu, sensory, systemy sterowania, interfejs naprowadzania, łącza komunikacyjne oraz elementy integracji systemów.