udał się po raz pierwszy do Związku Radzieckiego w celu odbycia kursu w Wyższej Szkole Leninowskiej. Po powrocie do Czechosłowacji w 1931 r. stanął na czele struktur partyjnych w Bańskiej Bystrzycy, następnie został przewodniczącym Związku Metalowców w Bratysławie i sekretarzem Czerwonych Związków Zawodowych na Słowacji.
W wyborach parlamentarnych w 1935 r. został wybrany na posła do Zgromadzenia Narodowego Republiki Czechosłowackiej z ramienia Komunistycznej Partii Czechosłowacji. Pełnił tę funkcję do grudnia 1938 roku, kiedy to jego mandat wygasł w związku z rozwiązaniem Komunistycznej Partii Czechosłowacji.
Od stycznia 1939 roku powierzano mu funkcje polityczne na Morawach, skąd utrzymywał kontakty z nielegalnymi działaczami partii komunistycznej na Słowacji.
Udział w ruchu oporu i Słowackim Powstaniu Narodowym Na polecenie partii 10 sierpnia 1939 r. wyemigrował przez Polskę do Związku Radzieckiego. Po agresji Niemiec na Związek Radziecki razem z żoną został ewakuowany do Frunze. Następnie od 1941 do 1942 roku, uczęszczając do Wyższej Szkoły Leninowskiej w Kusznarienkowie. Po ukończeniu kursów pracował w kierownictwie politycznym Armii Radzieckiej w Moskwie, gdzie współpracował również przy emisji propagandowej stacji telewizyjnej Za slovenskú slobodu.