Pierwszym papieżem, który przyjął dwuczłonowe imię był Jan Paweł I (wcześniej kard. Albino Luciani), który połączył imiona Pawła VI i Jana XXIII, chcąc kontynuować podjęte za ich pontyfikatów działania.
Najczęściej wybiera się imię papieża, którego pontyfikat chce się kontynuować lub do niego nawiązać, albo też imię jakiegoś świętego.
Wśród papieży powstał zwyczaj wybierania imienia któregoś ze swoich poprzedników. Długą tradycję z tym związaną przerwał papież Franciszek (wcześniej kard. Jorge Bergoglio SJ). Jego następca, Leon XIV (wcześniej kard. Robert Prevost OSA), postanowił kontynuować wcześniejszą tradycję, choć zastanawiał się nad przyjęciem imienia Augustyn, na cześć św. Augustyna.
Wyjątki od tradycji Choć od X wieku zmiana imienia stała się powszechna, niektórzy papieże decydowali się na zachowanie swojego imienia chrzestnego. Ostatnimi takimi przypadkami w historii byli: Hadrian VI (wcześniej kard. Adriaan Florenszoon Boeyens, 1522–1523), Marceli II (wcześniej kard. Marcello Cervini, 1555).