Problem terminologiczny w ujęciu historycznym Na przestrzeni lat poszczególne formy kategorii retorycznych były w literaturze używane naprzemiennie, bez uporządkowania terminologii. Często mylnie, zamiennie stosowane były określenia atak osobisty, argumentum ad hominem (ex concessis) i argumentum ad personam. Wśród autorów publikacji z zakresu przedmiotu często nie było zgody co do poszczególnych kategorii, ani też konsensusu odnośnie tego, co się pod nimi kryje, mimo że mają różne schematy argumentacyjne, inne kryteria oceny, stosowane są w stosunku do nich odmienne techniki defensywne, a w tradycji logicznej były na przestrzeni wieków rozróżniane.
Tadeusz Kotarbiński już w Kursie logiki (1960) wskazał na odrębność argumentu ad hominem (rozumianego jako wykorzystywanie przekonań rozmówcy do uzasadnienia własnego stanowiska) oraz ataku ad personam, i wytknął spotykaną w literaturze tendencję ich utożsamiania. Równocześnie jednak nie oddzielił ataków osobistych od argumentów ad personam, czyli argumentów, które odnoszą się do jakiejś cechy rozmówcy i na jej podstawie wnioskują o mocy przedstawionego przezeń argumentu.