Różnicę między argumentami ad personam a atakami ad personam (osobistymi, personalnymi) można już zauważyć w samych nazwach. Argument ad personam zawiera rozumowanie, w toku którego na podstawie jakiejś konkretnej cechy rozmówcy wnioskuje się o proponowanym przezeń stanowisku – natomiast atak nie zawiera elementu rozumowania. Może to być obraźliwe określenie, insynuacja czy szyderstwo. Z takiego powodu takich przytyków nie określa się mianem „argumentów”, a „chwytów erystycznych”. Są inną kategorią i są traktowane jako złamanie zasad rzeczowej, kulturalnej dyskusji.
Schopenhauer rozróżniał ad hominem (ex concessis) i ad personam. W wyżej opisanym cytacie określał „aspekt osobisty” mianem argumentum ad personam, co miało dać odróżnienie od argumentum ad hominem (ex concessis), w którym tylko „odchodzimy od czysto obiektywnego przedmiotu sporu”. Schopenhauer przyjmował więc, że jakiekolwiek powołanie się na osobiste cechy rozmówcy należy uznać za niegodny dyskusji atak (określany jako argumentum ad personam). W czasie gdy formułował taki podział, nie było jeszcze znane systematyczne rozróżnienie między atakami osobistymi a rzetelnymi argumentami ad personam.