Dwudziestowieczni badacze logiki połączyli jednak argumenty ad hominem (ex concessis) oraz ad personam i pomijali refleksje nad argumentum ad hominem (ex concessis).
Współczesne rozumienie argumentów ad hominem i ad personam oraz ataków osobistych Na przestrzeni wielu lat autorzy publikacji z dziedziny logiki i retoryki stosowali zamiennie lub łączyło pojęcia argumentum ad hominem i argumentum ad personam oraz ataki osobiste. Uzasadnieniem takiego podejścia było wyjaśnienie, że współczesna literatura zagraniczna pomijała to rozróżnienie, mimo iż przez kilka wieków tradycja badawcza rozróżniała argumentum ad hominem (ex concessis) i argumentum ad personam.
Arthur Schopenhauer w „Erystyce czyli sztuce prowadzenia sporów” odróżniał argumentum ad personam od argumentum ad hominem, a nawet od ataków osobistych. Rozróżniał te pojęcia także Tadeusz Kotarbiński (w „Kursie logiki” (1960)). Zaznaczył wówczas odrębność argumentu ad hominem (rozumianego jako wykorzystywanie przekonań rozmówcy do uzasadnienia własnego stanowiska – stąd też czasem nazywano ten typ argumentów „z przyznania” – ex concessis ) oraz ataku ad personam, i wytknął spotykaną w literaturze tendencję ich utożsamiania.