Leibniz opisywał przestrzeń jako relację między obiektami, bez bytu niezależnego od ich istnienia. Ruch istnieje wyłącznie jako relacja między tymi obiektami. W ujęciu Newtona absolutna przestrzeń dostarczała absolutnej ramy odniesienia, w której obiekty mogły się poruszać. W jego systemie rama odniesienia istnieje niezależnie od obiektów, które się w niej znajdują. Obiekty można więc opisywać jako poruszające się względem samej przestrzeni. Przez niemal dwa stulecia argument z wklęsłej powierzchni wody uchodził za rozstrzygający.
Mach Kolejną ważną postacią w tej debacie jest XIX-wieczny fizyk Ernst Mach. Krytykował on wniosek, że eksperyment z wiadrem dowodzi istnienia absolutnej przestrzeni, i sugerował, że zjawiska bezwładnościowe należy wyjaśniać przez odniesienie do całkowitego rozkładu materii we wszechświecie, symbolicznie reprezentowanego przez „gwiazdy stałe”.