Spór między zwolennikami A-teorii i B-teorii bywa przedstawiany jako kontynuacja znacznie starszej debaty metafizycznej, sięgającej Heraklita i Parmenidesa. Parmenides uważał, że rzeczywistość jest niezmienna i bezczasowa, natomiast Heraklit opisywał świat jako proces nieustannej zmiany i przepływu. W tym sensie późniejszy spór o A-teorię i B-teorię dotyczy nadal realności przeszłości i przyszłości oraz ontologicznego statusu teraźniejszości.
B-teoria w metafizyce Różnicę między A-teoretykami i B-teoretykami opisuje się zwykle jako spór o temporalny przepływ, czyli o „stawanie się” i „postępowanie” czasu. Zwolennicy B-teorii utrzymują, że doświadczenie to wymaga przede wszystkim wyjaśnienia psychologicznego. Krytycy B-teorii odpowiadają jednak, że odrzucając obiektywne stawanie się, usuwa ona z czasu jego najbardziej swoistą cechę. U McTaggarta zarzut ten przybierał postać tezy, że sama B-seria nie wystarcza do wyjaśnienia zmiany.
Z debatą o B-teorii wiąże się, choć nie pokrywa się z nią, spór o temporalną równorzędność i o to, co istnieje w czasie. Z tego względu B-teorię często łączy się z eternalizmem, ale związek ten nie jest czysto definicyjny: B-teoria dotyczy statusu „teraz” i obiektywnego upływu czasu, natomiast eternalizm dotyczy ontologicznego statusu chwil i zdarzeń.