Komunistyczna Partia Związku Radzieckiego często odrzucała zasadę traktowania wszystkich wierzących jako wrogów publicznych. Wynikało to częściowo z przesłanek pragmatycznych (zważywszy na ogromną liczbę osób religijnych), a częściowo z przekonania, że wśród wiernych znajduje się wielu lojalnych obywateli radzieckich. Władze dążyły zatem raczej do ich ideologicznego przekonania do ateizmu niż do otwartego ataku. Mimo to wierzący byli poddawani intensywnej propagandzie antyreligijnej oraz restrykcjom prawnym ograniczającym praktyki wyznaniowe, co wiązało się z licznymi utrudnieniami w życiu społecznym. Rzadko jednak państwo oficjalnie stosowało aresztowania, uwięzienie czy karę śmierci wyłącznie za samo wyznawanie wiary. Metody prześladowań stanowiły raczej reakcję na rzeczywisty lub domniemany opór wobec państwowej kampanii antyreligijnej.
Kampania ta, zaprojektowana w celu upowszechniania ateizmu, wykorzystywała akty przemocy i taktykę terroru. Choć oficjalnie uzasadniano je oporem wobec państwa, w szerszej perspektywie miały one na celu nie tylko zdławienie opozycji, ale przede wszystkim systemową likwidację religii.