liczba kongregacji spadła z 1828 w 1917 roku do zaledwie 160 w roku 1922. Luteranie w ZSRR utracili swoje świątynie oraz ziemię uprawną. W 1929 roku aresztowano dwóch pastorów luterańskich oraz trzydziestu nauczycieli szkółek niedzielnych.
Obok metodycznego zamykania i niszczenia świątyń, państwo przejęło działalność charytatywną i społeczną, którą wcześniej prowadziły instytucje kościelne. Podobnie jak cała własność prywatna, mienie kościelne zostało skonfiskowane i przekazane na cele publiczne. Nieliczne obiekty kultu, które pozostawiono w rękach Kościoła, w świetle prawa stanowiły własność państwową, której rząd jedynie zezwalał używać.
W okresie po II wojnie światowej protestanci w ZSRR (m.in. baptyści, zielonoświątkowcy, adwentyści) byli przymusowo kierowani do szpitali psychiatrycznych lub sądzeni i więzieni (często za odmowę służby wojskowej). Niektórych przymusowo pozbawiano praw rodzicielskich.
Kampania antyreligijna (1917–1921) mały|Iwan Władimirow, Duchowieństwo przy pracach przymusowych
W sierpniu 1917 roku, po upadku rządu carskiego, sobór Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego przywrócił patriarchat i wybrał metropolitę Tichona na patriarchę.