z „The New York Times” napisała, że Madonna stworzyła „komorę echa wokalnego”.
Recenzenci interpretowali utwór jako hołd dla piosenki „” (1989) , z którego został wykorzystany sampel. Tytuł stanowi nawiązanie do tekstu jej singla „Into the Groove” (1985). Krytycy wskazywali na podobieństwo brzmieniowe do „French Kiss”, utworów Donny Summer „Love to Love You Baby” (1975) i „I Feel Love” (1977) oraz piosenki Madonny „Future Lovers” z albumu Confessions on a Dance Floor (2005). Lynch ocenił, że utwór „istnieje w kontynuowanym obszarze dźwiękowym Confessions on a Dance Floor”. Powers zinterpretował go jako hołd dla muzyki lat 70. oraz „żarliwy list miłosny do ucieczki od rzeczywistości na parkiecie w stylu Studio 54”.
Odbiór krytyków Oceny krytyków Źródło Ocena „The Guardian” „The Telegraph” Joe Lynch z czasopisma „Billboard” ocenił, że „Madonna nadal opowiada się za muzyką pop jako środkiem samoekspresji i duchowego wzmocnienia”. z gazety „The Guardian” opisał go jako „subtelnie przyciągający, wyjątkowo dobrze wykonany;