Utrzymanie właściwego tempa prac było też utrudnione z powodu braku płynności finansowej, trudności wykonawczych oraz sporów kompetencyjnych wśród budowniczych. Ostatecznie obiekt w stanie surowym ukończono w czerwcu 1927 roku. W wakacje trwały intensywne prace wykończeniowe wewnątrz gmachu w założeniu, by jesienią przynajmniej część budynku mogła być oddana do użytku. Przyspieszone tempo prac wynikające z nadrabiania zaległości poskutkowało obniżeniem jakości wykonania określonych elementów wyposażenia. Założony cel jednak, by jesienią seminarium mogło zacząć funkcjonować już w swojej nowej siedzibie, został zrealizowany i 4 października 1927 roku klerycy katowickiego seminarium rozpoczęli rok akademicki w nowym gmachu. Działały w nim wówczas już instalacje elektryczna, wodociągowa i grzewcza, a na podłogach prawie wszędzie zostały już położone parkiety i posadzki. Na czas nie zdołano jednak umeblować wszystkich pomieszczeń – komplety mebli firmy Jana Skrivanka z Cieszyna dostarczono do pokojów alumnów dopiero w połowie października 1927 roku. Jeszcze później uzupełniano wyposażenie pozostałych pomieszczeń, m.in. refektarza, rozmównic, auli, mieszkań przełożonych i personelu oraz pomieszczeń gospodarczych.