Klasyczne przykłady Do klasycznych przykładów nauki patologicznej zalicza się promienie N, kanały marsjańskie, część badań nad percepcją pozazmysłową oraz późniejsze spory wokół zimnej fuzji. Wspólną cechą takich przypadków jest to, że początkowa ekscytacja wynikami łączy się z trudnościami w niezależnym powtórzeniu efektu oraz z rosnącą rozbieżnością między siłą twierdzeń a jakością danych empirycznych.
Promienie N Jednym z głównych przykładów omawianych przez Langmuira były promienie N, które na początku XX wieku opisał Prosper-René Blondlot. Blondlot twierdził, że odkrył nowy rodzaj promieniowania, zdolny zwiększać widzialność słabo oświetlonych obiektów. Z czasem wokół tego zjawiska powstała rozbudowana literatura, mimo że sam efekt był obserwowany na granicy percepcji i zależał od bardzo subtelnych ocen wzrokowych.
Przełomowy epizod nastąpił, gdy amerykański fizyk Robert W. Wood odwiedził laboratorium Blondlota i potajemnie usunął z aparatury pryzmat, który miał załamywać promienie N. Mimo to Blondlot nadal zgłaszał te same wyniki, co stało się jednym z najsłynniejszych przykładów autosugestii i błędu obserwatora w historii nauki.