Akty o wyraźnie zaznaczonych konturach, które miały zwiększać siłę wyrazu dzieł, stały się głównym tematem jego twórczości. mały|Jeźdźcy na brzegu (1910), Węgierska Galeria Narodowa W latach 1910-1912 zaprojektował witraże do willi Józsefa Vágó Schiffera, wznoszonej od podstaw i dekorowanej przez zespół architektów i artystów awangardowych. W 1912 r. zaprojektował natomiast witraże w ratuszu w Debreczynie.
Kernstok obracał się w kręgach radykalnej inteligencji budapeszteńskiej, przyjaźnił się z Endrem Adym i Oszkárem Jászim. Wygłaszał wykłady dla Koła Galileusza, radykalnego stowarzyszenia działającego w węgierskiej stolicy. W 1914 r. był jednym z założycieli Partii Radykalnej, został też przewodniczącym jej oddziału w Ostrzyhomiu.
Wziął udział w rewolucji astrów, był komisarzem Węgierskiej Rady Narodowej ds. sztuki. Następnie poparł powstanie Węgierskiej Republiki Rad i był jednym z liderów środowiska artystycznego, które stanęło po stronie rewolucji socjalistycznej. Prowadził również w swoim domu w Nyergesújfalu wolną szkołę artystyczną. Jego uczniami byli Gyula Derkovits, Mária Goszthony, Emil Róbert Novotny. Po klęsce rewolucji, w czasie białego terroru na Węgrzech, został aresztowany i odzyskał wolność dzięki pomocy dawnego współpracownika Ödöna Márffyego.