W badaniu przeprowadzonym w Montrealu porównano drogi rowerowe fizycznie oddzielone od jezdni z równoległymi ulicami referencyjnymi o zbliżonej liczbie skrzyżowań i podobnym ruchu poprzecznym. Autorzy stwierdzili, że z dróg rowerowych korzystało około 2,5 raza więcej rowerzystów, a względne ryzyko obrażeń było niższe niż na porównywalnych ulicach bez takiego rozwiązania.
Badanie typu case-crossover przeprowadzone w Kanadzie wykazało, że jazda po wydzielonych trasach rowerowych wiązała się ze znacznie niższym ryzykiem obrażeń niż jazda po głównych ulicach z parkowaniem przy krawężniku i bez infrastruktury rowerowej. W badaniu z Amsterdamu stwierdzono, że fizycznie oddzielone drogi rowerowe wiązały się z mniejszym ryzykiem wypadków rowerowych niż pasy rowerowe lub ruch mieszany, a parkowanie przy krawężniku zwiększało ryzyko m.in. przez możliwość otwarcia drzwi samochodu przed nadjeżdżającym rowerzystą i ograniczenie widoczności.
Badanie przeprowadzone na ulicach w Teksasie wskazywało, że oznakowane pasy rowerowe pomagały zarówno rowerzystom, jak i kierowcom utrzymywać bardziej przewidywalną pozycję w obrębie pasa ruchu.