Arabowie, którzy podbili Syrię i Palestynę, początkowo mieli proste tradycje kulinarne, oparte głównie na ryżu, jagnięcinie, jogurcie i daktylach. Kuchnia ta rozwijała się w przeciągu stuleci, aż do powstania kalifatu Abbasydów, który ustanowił Bagdad swoją stolicą. Nastąpiła wówczas integracja kuchni perskiej z kuchnią syro-palestyńską.
Arabski podróżnik Al-Mukaddasi z X w. pisał o: oliwkach, suszonych figach, rodzynkach, owocach karobu z Palestyny... serach, rodzynkach Ainuni i Duri, jabłkach, orzeszkach piniowych z Jerozolimy... oraz daktylach i melasie z Sughar i Bajsanu.
W 1516 roku Palestyna został podbita przez Turków Osmańskich. Pod ich panowaniem kuchnia regionalna stanowiła już część szerokorozumianej kuchni arabskiej. Po wojnie krymskiej w 1855 w Palestynie, zwłaszcza w ośrodkach miejskich jak Jerozolima, Jafa czy Betlejem, zaczęli osiedlać się przedstawiciele obcych społeczności: Bośniacy, Grecy, Francuzi i Włosi. Ich tradycje kulinarne również przyczyniły się do ukształtowania charakteru kuchni palestyńskiej.