Odstraszanie przez karę i przez odmowę. Dwie podstawowe strategie odstraszania to odstraszanie przez karę (deterrence by punishment), polegające na groźbie zadania przeciwnikowi nieproporcjonalnych kosztów, oraz odstraszanie przez odmowę (deterrence by denial), polegające na uniemożliwieniu mu osiągnięcia celów militarnych. Odstraszanie jądrowe opiera się głównie na karze (MAD), natomiast odstraszanie konwencjonalne częściej na odmowie (obrona terytorialna, fortyfikacje, siły szybkiego reagowania).
Odstraszanie bezpośrednie i rozszerzone. Odstraszanie bezpośrednie (direct deterrence) polega na ochronie własnego terytorium. Odstraszanie rozszerzone (extended deterrence) polega na ochronie sojuszników, co rodzi dodatkowe problemy wiarygodności: czy państwo odstraszające rzeczywiście zaryzykuje wojnę w obronie partnera? Parasol nuklearny Stanów Zjednoczonych nad Europą w ramach NATO jest klasycznym przykładem odstraszania rozszerzonego.
Odstraszanie ogólne i bezpośrednie. Odstraszanie ogólne (general deterrence) utrzymuje pokój w długim okresie poprzez ogólną percepcję siły i determinacji.