Odstraszanie jądrowe thumb|250px|Rosyjski Topol-M na paradzie wojskowej. Mobilne wyrzutnie ICBM zwiększają przeżywalność arsenału, wzmacniając zdolność do drugiego uderzenia
Odstraszanie jądrowe opiera się na zdolności do odwetu, który zadałby napastnikowi nieakceptowalne straty. Kluczowym warunkiem jest zachowanie zdolności do uderzenia odwetowego (second strike) po przyjęciu pierwszego uderzenia przeciwnika. Dlatego państwa nuklearne rozwijały triady nuklearne (siły lądowe, morskie i lotnicze), aby wykluczyć możliwość zniszczenia całego arsenału jednym atakiem.
Kenneth Waltz sformułował trzy warunki skutecznego odstraszania jądrowego: część arsenału musi przetrwać pierwszy atak, państwo nie może reagować na fałszywe alarmy i musi utrzymać system dowodzenia i kontroli.
Paradoks stabilności i niestabilności. Glenn Snyder zauważył, że odstraszanie jądrowe stabilizuje poziom strategiczny (wojna totalna jest mało prawdopodobna), ale jednocześnie destabilizuje poziom taktyczny: skoro obie strony unikają eskalacji do poziomu nuklearnego, rośnie przestrzeń dla konfliktów konwencjonalnych i wojen zastępczych.