Internacjonalizacja odstraszania. W okresie zimnej wojny odstraszanie uległo internacjonalizacji: USA rozmieściły do 1966 roku ok. 7200 głowic taktycznych w Europie w ramach programów współdzielenia nuklearnego (nuclear sharing) NATO. ZSRR analogicznie rozmieszczał broń na terytorium sojuszników (m.in. na Kubie, co doprowadziło do kryzysu kubańskiego w 1962 roku).
Odstraszanie konwencjonalne Odstraszanie nie wymaga broni jądrowej. Odstraszanie konwencjonalne polega na utrzymywaniu sił zbrojnych zdolnych do skutecznej obrony lub zadania kosztów militarnych przekraczających potencjalne korzyści agresora. John Mearsheimer argumentował, że odstraszanie konwencjonalne jest skuteczne, gdy potencjalny agresor ocenia, że szybkie zwycięstwo militarne jest niemożliwe i konflikt zamieni się w kosztowną wojnę na wyniszczenie.
W kontekście europejskim NATO od momentu powstania w 1949 roku łączy odstraszanie jądrowe i konwencjonalne. Po rosyjskiej inwazji na Ukrainę w 2022 roku sojusz znacząco wzmocnił konwencjonalny komponent odstraszania na wschodniej flance: zwiększono obecność wojskową w Polsce i krajach bałtyckich, a Polska podniosła wydatki obronne powyżej 4% PKB.