Podatność ICBM Problem niestabilności pogłębiło wprowadzenie pocisków z wieloma głowicami (MIRV) w latach 70. XX wieku. Pojedyncza rakieta MIRV mogła zniszczyć kilka silosów przeciwnika, co oznaczało, że strona atakująca zużywała mniej głowic, niż niszczyła, tworząc zachętę do wykonania pierwszego uderzenia. Problem ten, nazywany „oknem podatności” (ang. window of vulnerability), stał się centralnym argumentem w amerykańskiej debacie nuklearnej lat 70. i 80., prowadząc do budowy rakiet MX Peacekeeper.

Czynniki destabilizujące Obrona przeciwrakietowa thumb|Rakieta Nike Zeus, jeden z pierwszych systemów obrony przeciwrakietowej Budowa systemu obrony przeciwrakietowej może paradoksalnie zwiększyć ryzyko pierwszego uderzenia. Państwo posiadające tarczę antyrakietową mogłoby kalkulować, że po przeprowadzeniu uderzenia kontrsiłowego osłabiony odwet przeciwnika zostanie przechwycony przez system obrony. Podważa to logikę wzajemnego gwarantowanego zniszczenia, która opiera się na pewności nieakceptowalnego odwetu. Z tego powodu Traktat ABM z 1972 roku ograniczał systemy obrony przeciwrakietowej, uznając wzajemną podatność na atak za fundament stabilności strategicznej.