Metoda ta była trudna do zastosowania w przypadku oocytów, ponieważ duża zawartość wody i szczególna budowa komórki jajowej zwiększają podatność na uszkodzenia podczas tworzenia kryształów lodu.
Witryfikacja polega na bardzo szybkim schłodzeniu oocytu po krótkiej ekspozycji na roztwory krioprotekcyjne. Celem procedury jest uzyskanie stanu szklistego, bez krystalizacji wody. Skuteczność witryfikacji zależy od jakości procedury laboratoryjnej, szybkości chłodzenia i ogrzewania, rodzaju nośników, doświadczenia personelu oraz kontroli jakości w ośrodku.
W przeglądzie Cochrane porównującym witryfikację z powolnym zamrażaniem wskazano, że witryfikacja prawdopodobnie zwiększa odsetek ciąż klinicznych w porównaniu z powolnym zamrażaniem, choć dane dotyczące dalszych punktów końcowych, takich jak ciąża zakończona urodzeniem, były ograniczone. Późniejszy przegląd systematyczny i metaanaliza obejmujące oocyty, zarodki i blastocysty w technikach wspomaganego rozrodu również wskazywały na przewagę witryfikacji i ogrzewania pod względem przeżywalności materiału oraz części wyników klinicznych w stosunku do nad starszego powolnego zamrażania i rozmrażania (przy zastrzeżeniu ograniczonej jakości dostępnych danych).