Etymologia Według niemieckiego językoznawcy Maxa Vasmera słowo „bogatyr” (staro-ros. богатырь) zostało zapożyczone z języka starotureckiego *baɣatur (stąd także węg. bátor „odważny”, dunajsko-bułg. βαγάτουρ, tur., czagataj. batur „odważny, dowódca wojskowy”, kirg. baatyr „bohater”, „śmiałek”, szor. paɣattyr „bohater”, mong. bagatur, kałm. bātr̥). Wyjaśnienie pochodzenia od irańskiego lub indoaryjskiego baɣapuϑra, według Fasmera, jest bardzo wątpliwe. Wielu specjalistów skłania się ku starotureckiej etymologii tego terminu. Według historyczno-etymologicznego słownika P. J. Czernych słowo ma wschodnie pochodzenie i jest poświadczone w wielu językach: tureckich, mongolskim, buriackim, irańskich oraz hindi. Według różnych źródeł ma ono pochodzenie tureckie lub mongolskie od słów o wariantach zapisu bahadar, bahadir, bahadur, batur, batyr, bator i znaczeniu „dzielny wojownik”, przypuszczalnie wywodzących się od sanskryckiego bhagadhara w znaczeniu „być szczęśliwym, pomyślnym”.