Według Szaposznikowa słowo to jest znane w języku rosyjskim od XI wieku, jednak według innych źródeł po raz pierwszy zostało odnotowane w Latopisie Nikonowskim (XVI wiek), i uważa się, że „wschodni termin «bogatyr» utrwalił się w użyciu rosyjskim nie wcześniej niż w XV wieku”.
Przegląd Wiele ruskich poematów epickich, zwanych bylinami, przedstawia historie o tych bohaterach, podobnie jak kilka kronik, w tym XIII-wieczny Latopis Halicko-Wołyński. Niektórzy bogatyrowie uznawani są za postacie historyczne, podczas gdy inni, jak gigant Światogor, są całkowicie fikcyjni i mogą odzwierciedlać postacie z pogańskiej mitologii słowiańskiej. Część badaczy dzieli byliny na trzy zbiory: eposy mitologiczne (starsze opowieści sprzed powstania Rusi Kijowskiej i chrystianizacji, zawierające elementy magii i nadprzyrodzoności), cykl kijowski (z największą liczbą bogatyrów i ich historii, m.in. Ilja Muromiec, Dobrynia Nikiticz i Alosza Popowicz) oraz cykl nowogrodzki (skupiony na Sadku i Wasiliju Busłajewie, ukazujący życie codzienne w Nowogrodzie).