Co najmniej 44 ofiary przekazano z Uniwersyteckiego Szpitala Dziecięcego w Wiedniu, przy czym wiele z nich skierował tam osobiście dyrektor tej placówki, prof. . Ernst Illing zeznał w czasie swojego powojennego procesu, że do Spiegelgrund trafiały również dzieci ze i wiedeńskiej Kliniki Opieki Społecznej. Zachowana dokumentacja medyczna sugeruje, że wiele dzieci trafiło do Spiegelgrund na podstawie zaleceń Hansa Aspergera.
Znaczący wzrost liczby osadzonych odnotowano latem 1943 roku, kiedy do Wiednia trafiły transporty z zakładów opiekuńczych ewakuowanych z miast niemieckich bombardowanych przez aliantów. W transportach tych znalazło się m.in. 300 kobiet i dziewcząt z zakładów Alsterdorf i Langenhorn w Hamburgu, w tym 26 dzieci w wieku od 4 do 13 lat; 150 pacjentów z zakładu św. Józefa w Mönchengladbach, w tym co najmniej 20 nieletnich chłopców; a także pacjenci z zakładu „Niederweidenbacherhof” w Bad Kreuznach. Część dzieci z tych transportów trafiła do Spiegelgrund i została tam zamordowana.