Wwiedienski sądził, że filozofia rosyjska zaczyna się dopiero w 1755 roku, czyli od chwili założenia Uniwersytetu Moskiewskiego. Analogiczne sądy wypowiadał później także Wilhelm Goerdt, gdy pisał, że pierwsze własne wysiłki filozofii rosyjskiej przypadają mniej więcej na połowę XVIII w. Michaił Maslin w ślad za swoim kierownikiem naukowym Szczipanowem uważał, że tradycja filozofii w Rosji sięga średniowiecza. Według Maslina historia filozofii rosyjskiej dzieli się na pięć okresów: okres średniowieczny (XI–XVII w.); Filozofia nowożytna; Filozofia pierwszej połowy XIX w.; Filozofia drugiej połowy XIX w.; Współczesna filozofia rosyjska (XX–początek XXI w.).
Nie mniejsze rozbieżności powstały w różnych interpretacjach swoistości filozofii rosyjskiej. Zieńkowski hołdował poglądowi, że cechą charakterystyczną filozofii rosyjskiej jest "ontologizm" (), oznaczający centralność problematyki ontologicznej i przekonanie o istnieniu rzeczy samej w sobie (niezależnej od poznania)}. W odróżnieniu od Zieńkowskiego, Nikołaj Łosski w swej Historii filozofii rosyjskiej twierdził, że wśród zagadnień filozoficznych, którymi zajmowali się filozofowie rosyjscy, miejsce centralne zajmowała nie ontologia, lecz gnoseologia, czyli zagadnienia dotyczące procesu poznania.