W ciągu wielu wieków ludy słowiańskie prowadziły zaciętą walkę z Hunami, Awarami, Chazarami, Pieczeniegami, Połowcami i innymi stepowymi koczownikami. W wiekach VI–VIII zachodził proces formowania się , która ostatecznie ukształtowała się w wiekach IX–X, w wyniku zjednoczenia wschodniosłowiańskich plemion w jedno staroruskie państwo. Religie ludów starosłowiańskich miały charakter politeistyczny, ludy te wierzyły w świat pozagrobowy, oddawały cześć przodkom i różnym bogom, z których szczególnie wyróżniali się bóg burzy – Perun, bóg Słońca – Dadźbóg, bóg ognia – Swarożyc, bóg witalnych sił przyrody – Jaryło, bóg bydła – Weles i in..
Duże znaczenie dla Rosji miało też oficjalne przyjęcie chrześcijaństwa w X wieku, ponieważ zbliżyło ją do bardziej rozwiniętej , a poprzez nią do . Kościół i klasztory były wówczas ośrodkami kultury duchowej, krzewicielami piśmiennictwa. Fakt przyjęcia przez Ruś chrześcijaństwa z Bizancjum, a nie z Rzymu, miał duże konsekwencje dla swoistości myśli rosyjskiej. Już dawni Rusowie, a następnie i myśliciele rosyjscy orientowali się na wschodniosłowiańskie tradycje, zakorzenione w Bizancjum.