Stamtąd przede wszystkim czerpali idee teologiczno-filozoficzne i za ich pośrednictwem otrzymywali wiedzę o filozofii starogreckiej.

W wiekach XI–XII w kazaniach kościelnych oraz w świeckich księgach rękopiśmiennych zaczął się pojawiać termin „filozofia” w sensie umiłowania mądrości. W wiekach XI–XV w Rosji dobrze znane były idee Arystotelesa, Platona, Demokryta, Epikura, Homera, Hippokratesa, dzieła myślicieli bizantyjskich, a także liczne prace filozoficzne średniowiecznych myślicieli Europy zachodniej. W średniowiecznej Rosji, podobnie jak i w średniowiecznej Europie Zachodniej, kultura ukształowana była w dużej mierze pod wpływem religii. Ponieważ filozofia w tym okresie nie wyodrębniła się jeszcze spośród innych gałęzi wiedzy i połączona była z doktryną religijną. Nie ukształtowały się też odrębne gatunki piśmiennictwa filozoficznego, a problemy budowy świata, problemy człowieka oraz jego miejsca w przyrodzie i społeczeństwie, problemy psychologii i moralności roztrząsane były w kronikach, w opowieściach, przepowiedniach, kazaniach i modlitwach, gdzie zagadnienia te przeplatały się z różnego rodzaju wiadomościami historycznymi i występowały w szacie religijnej.