Granica klasyczna i dekoherencja Dekoherencja – utrata obserwowalnych interferencji wskutek splątania układu z otoczeniem – wyjaśnia, dlaczego makroskopowe superpozycje są w praktyce niemożliwe do zaobserwowania, a pewne bazy stanów stają się efektywnie klasyczne. Sama dekoherencja nie wybiera jednak pojedynczego wyniku pomiaru, dlatego pełni ona różne role w różnych interpretacjach: w ujęciach Everetta jest mechanizmem rozgałęziania, w teoriach kolapsu skraca jego skutki, a w interpretacji kopenhaskiej dostarcza fizycznego pomostu między kwantowym a klasycznym poziomem opisu.
Główne rodziny interpretacji Interpretacja kopenhaska
thumb|upright=1.4|alt=Diagram kota Schrödingera w superpozycji|Eksperyment myślowy kota Schrödingera ilustruje napięcie między liniową ewolucją funkcji falowej a doświadczanym jednoznacznym wynikiem pomiaru – kluczowym problemem interpretacji kopenhaskiej. Interpretacja kopenhaska jest najstarszą i najczęściej omawianą rodziną ujęć, kojarzoną przede wszystkim z Bohrem, Heisenbergiem i Johnem von Neumannem. Jej odmiany łączy przekonanie, że formalizm kwantowy służy do przewidywania możliwych wyników doświadczeń, a klasyczne pytania o własności układu przed pomiarem wymagają ostrożności.