Warianty kopenhaskie różnią się jednak istotnie: Bohr akcentował komplementarność i klasyczne warunki opisu doświadczenia, Heisenberg silniej rozróżniał obserwatora i układ oraz mówił o przejściu od „możliwości” do „aktualności”, a von Neumann sformalizował odrębny postulat redukcji, wprowadzając rozróżnienie między procesem „1” (nieciągłą redukcją stanu w pomiarze) a procesem „2” (ciągłą, deterministyczną ewolucją Schrödingera).
W typowej interpretacji kopenhaskiej mechanika kwantowa jest z natury niedeterministyczna, prawdopodobieństwa wyznacza reguła Borna, a niektóre pary wielkości (np. położenie i pęd) podlegają komplementarności – nie mogą być jednocześnie dobrze określone. Ujęcia pragmatyczne i instrumentalistyczne, choć nie zawsze klasyfikowane jako osobne interpretacje, podkreślają, że formalizm kwantowy działa niezależnie od konkretnej ontologii, którą się mu przypisze. Takie stanowisko bywa wygodne w praktyce fizycznej, ale samo nie odpowiada na pytanie, dlaczego pomiar daje określony wynik.
Interpretacja statystyczna (ansamblowa)