Lokalność i nielokalność Eksperymentalnie potwierdzone naruszenie nierówności Bella wyklucza lokalne teorie z ukrytymi zmiennymi spełniające klasyczne warunki swobody pomiarów. Każda interpretacja zgodna z formalizmem mechaniki kwantowej musi więc zrezygnować z któregoś z założeń: lokalności, kontrfaktycznej określoności, swobody wyboru pomiarów albo unikatowości wyników. Stąd biorą się takie cechy interpretacji, jak nielokalność dynamiki w teorii de Broglie’a-Bohma czy rezygnacja z jednej historii w interpretacjach everettowskich.
Rola obserwatora i „ruchomy podział” W standardowych sformułowaniach mechaniki kwantowej istnieje swobodny, ruchomy podział między układem opisywanym kwantowo a klasycznie opisywaną aparaturą; N. David Mermin nazwał go shifty split i przekonywał, że jego trwałe występowanie świadczy o tym, że standardowa teoria jest niedokończona. W zależności od interpretacji obserwator może być wyróżnionym, świadomym podmiotem (świadomościowe ujęcia kolapsu), zwykłym układem fizycznym (Everett, Bohm), agentem podejmującym decyzje na podstawie własnych doświadczeń (QBism) albo jednym z wielu układów odniesienia o równym statusie (relacyjna mechanika kwantowa).