Z tego powodu pojęcie obserwatora pozostaje raczej punktem, w którym skupiają się różne odpowiedzi interpretacyjne, niż nazwą jednego powszechnie przyjętego mechanizmu fizycznego.
Popularne nieporozumienia Częstym uproszczeniem jest twierdzenie, że mechanika kwantowa wymaga świadomego obserwatora, który „tworzy” rzeczywistość samym aktem patrzenia. Taki sposób mówienia bywa krytykowany jako pomieszanie problemu pomiaru z antropocentryczną metaforą. W literaturze fizycznej i filozoficznej zasadnicze pytanie dotyczy relacji między formalizmem, aparaturą, informacją i fizycznym zapisem wyniku; świadomość nie jest standardowym elementem równań mechaniki kwantowej.
Klasyczną krytykę przypisywania świadomości szczególnej roli formułował John Bell. Pytał on ironicznie, czy funkcja falowa miałaby czekać ze „skokiem” przez miliardy lat, aż pojawi się istota żywa albo wysoko wykwalifikowany mierzący z doktoratem. Sens tej krytyki polegał na tym, że granica między zwykłym oddziaływaniem fizycznym, aparaturą i świadomym obserwatorem nie może być wprowadzana niejasno jako podstawowy mechanizm teorii.