Opis ten rodzi problem pomiaru. Dynamika kwantowa między pomiarami jest zwykle liniowa i odwracalna, natomiast podręcznikowy kolaps jest nagły, probabilistyczny i nie jest po prostu kolejnym krokiem tej samej ewolucji. Powstaje więc pytanie, czy kolaps jest realnym procesem fizycznym, skrótem rachunkowym, zmianą informacji obserwatora, czy przejawem głębszej struktury teorii. W zależności od odpowiedzi zmienia się też rola obserwatora.
W laboratorium pomiar nie jest jedynie aktem mentalnym. Obejmuje przygotowanie układu, sprzężenie go z aparaturą, wzmocnienie mikroskopowego sygnału do skali makroskopowej, zapis wyniku i odczyt. Te elementy mogą być modelowane fizycznie, choć pełne objęcie nimi zarówno badanego układu, jak i aparatu prowadzi do pytania, dlaczego obserwujemy jeden konkretny wynik, a nie całe splątane superpozycje układu i przyrządu.
Klasyczne ujęcia W interpretacji kopenhaskiej pojęcie obserwatora bywało używane szeroko, ale u głównych autorów nie oznaczało zwykle uprzywilejowanej świadomości. Heisenberg pisał, że obserwator pełni funkcję rejestrowania decyzji lub zdarzeń w przestrzeni i czasie oraz że nie ma znaczenia, czy jest nim aparatura, czy człowiek.