Bohr podkreślał z kolei konieczność klasycznego opisu warunków eksperymentu i trwałych znaków, które umożliwiają jednoznaczne przekazanie informacji o wyniku.
Takie ujęcie wymaga jednak pewnego podziału między opisywanym kwantowo układem a klasycznie opisywaną aparaturą. John Bell i inni krytycy zwracali uwagę, że granica ta bywa przesuwalna i niedookreślona. N. David Mermin określał ten problem mianem „shifty split”, czyli nieostrego podziału między układem kwantowym, urządzeniem pomiarowym i klasycznym opisem wyniku.
Historycznie spory te były częścią szerszej debaty o podstawach teorii. Max Jammer wskazywał, że dyskusje o pomiarze, klasycznym języku i obserwatorze od początku należały do najbardziej filozoficznie obciążonych elementów mechaniki kwantowej. Późniejsza literatura zachowała te pytania, ale coraz częściej formułowała je w kategoriach informacji, dekoherencji, zapisów i perspektyw obserwacyjnych, a nie w kategoriach świadomości.