Dekoherencja i środowisko Współczesne omówienia problemu obserwatora często odwołują się do dekoherencji kwantowej. Jeżeli układ oddziałuje z aparaturą i otoczeniem, to fazowe relacje między pewnymi składnikami superpozycji stają się praktycznie niedostępne dla lokalnych obserwacji. Dla obserwatora korzystającego z makroskopowych zapisów wynik może wyglądać tak, jakby układ wybrał jedną stabilną alternatywę, choć na poziomie pełnego opisu kwantowego pozostaje pytanie o interpretację tej redukcji.
W wielu współczesnych omówieniach dekoherencja pozwala opisywać utrwalanie śladów pomiaru przez aparaturę i środowisko bez przypisywania świadomości szczególnej roli w dynamice kwantowej. Aparatura i środowisko mogą działać jak system monitorujący: kopiują pewne informacje o układzie do wielu stopni swobody i utrwalają je w postaci trudnej do odwrócenia. W programie nazywanym darwinizmem kwantowym Wojciech Żurek opisywał tę redundancję informacji w środowisku jako mechanizm, dzięki któremu wielu obserwatorów może uzyskać zgodne dane o tym samym makroskopowym stanie bez bezpośredniego zaburzania badanego obiektu.